Djúp snögghreinsun mannsandans

Guðspjallið lesið og síðan hundrað orða hugleiðingin

Eftir þetta fóru Jesús og lærisveinar hans út í Júdeuhérað. Þar dvaldist hann með þeim og skírði. Jóhannes var líka að skíra í Aínon nálægt Salím en þar var mikið vatn. Menn komu þangað og létu skírast. Þá var ekki enn búið að varpa Jóhannesi í fangelsi. Nú varð deila um hreinsun milli lærisveina Jóhannesar og Gyðings eins. Þeir komu til Jóhannesar og sögðu við hann: „Rabbí, sá sem var hjá þér handan Jórdanar og þú barst vitni um, hann er að skíra og allir koma til hans.“ Jóhannes svaraði þeim: „Enginn getur tekið neitt nema Guð gefi honum það. Þið getið sjálfir vitnað um að ég sagði: Ég er ekki Kristur heldur er ég sendur á undan honum. Sá er brúðguminn sem á brúðina en vinur brúðgumans, sem stendur hjá og hlýðir á hann, gleðst mjög við rödd hans. Þessi gleði er nú mín að fullu. Hann á að vaxa en ég að minnka.“

Jóhannesarguðspjall 3.22-30

Þetta þvældist aðeins fyrir honum, þessi skírn. Þeir voru margir í bandalagi við vatnið og stóðu úti í því og fólkið kom hikandi til þeirra þar sem þeir hrópuðu og söngluðu. Vatnið rann og var opin lífæð sem umvafði líkamann mjúklega. Hreinleikinn var auðvitað mikilvægur því að rykið af lífsins vegi smeygði sér alls staðar inn og kallaði á hressilega sturtu. Þessi náttúrulegu óhreinindi voru akkilesarhæll allra og ef einhver bauð upp á djúpa snögghreinsun mannsandans með ábyrgð frá efri byggðum þá var hún náttúrlega þegin með einlægri gleði sem kjölfesta fagnaðarerindisins. Maðurinn fær enda ekkert nema himinninn gefi það.