Ilmur eilífðarinnar

Guðspjallið lesið og síðan hundrað orða hugleiðingin

Jesús var í Betaníu, í húsi Símonar líkþráa, og sat að borði. Þá kom þar kona og hafði alabastursbuðk með ómenguðum, dýrum nardussmyrslum. Hún braut buðkinn og hellti yfir höfuð honum. En þar voru nokkrir er gramdist þetta og þeir sögðu sín á milli: „Til hvers er þessi sóun á smyrslum? Þessi smyrsl hefði mátt selja fyrir meira en þrjú hundruð denara og gefa fátækum.“ Og þeir atyrtu hana. En Jesús sagði: „Látið hana í friði! Hvað eruð þið að angra hana? Gott verk gerði hún mér. Fátæka hafið þið jafnan hjá ykkur og getið gert þeim gott nær þið viljið en mig hafið þið ekki ávallt. Hún gerði það sem í hennar valdi stóð. Hún hefur fyrir fram smurt líkama minn til greftrunar. Sannlega segi ég ykkur: Hvar sem fagnaðarerindið verður flutt, um heim allan, mun og getið verða þess sem hún gerði og hennar minnst.“

Markúsarguðspjall 14.3-9

Fátækt fólk er aldrei langt undan og alltaf á færi hvers og eins að rétta hlut þeirra og ekki síst samfélags velferðar og jafnréttis. Skilaboð meistarans frá Nasaret til kirkjunnar eru skýr um aðstoð til fátækra og beitir hún ýmsum aðferðum til að sinna þeim þótt eflaust mættu þau vera öflugri. Nafnlausa konan sem gerði allt sem í hennar valdi stóð og baðaði meistarann í ilmi eilífðarinnar í þakkarskyni er hetja sem aldrei gleymist. Kirkjan minnist hennar sem og allra velgjörðarmanna hinna fátæku og umkomulausu. Þeirra sem atyrtu hana í hræsnisfullum smáborgaraskap er líka minnst en aðeins fyrir ömurlega skinhelgi.