Lífgefandi kraftur

Guðspjallið lesið og síðan hundrað orða hugleiðingin

Og er stundin var komin gekk Jesús til borðs og postularnir með honum. Og hann sagði við þá: „Hjartanlega hef ég þráð að neyta þessarar páskamáltíðar með yður áður en ég líð. Því ég segi yður: Eigi mun ég framar neyta hennar fyrr en hún fullkomnast í Guðs ríki.“ Þá tók hann kaleik, gerði þakkir og sagði: „Takið þetta og skiptið með yður. Því ég segi yður: Héðan í frá mun ég eigi drekka af ávexti vínviðarins fyrr en Guðs ríki kemur.“ Og hann tók brauð, gerði þakkir, braut það, gaf þeim og sagði: „Þetta er líkami minn sem fyrir yður er gefinn. Gerið þetta í mína minningu.“ Eins tók hann kaleikinn eftir kvöldmáltíðina og sagði: „Þessi kaleikur er hinn nýi sáttmáli í mínu blóði sem fyrir yður er úthellt.

Lúkasarguðspjall 22.14-20

Hann sat álútur yfir lúinni rækjusamloku við dyr gistiskýlisins. Einhver sagði að það væri skírdagur en á þeim degi fermdist hann. Hann hafði oft velt fyrir sér þessari síðustu kvöldmáltíð en botnaði ekkert í henni. Auðvitað var sjálfsagt að minnast meistarans frá Nasaret um leið og hann nartaði doðalega í samlokuna og dró upp úr úlpuvasanum bjórdós. Honum fannst skyndilega meistarinn sitja andspænis sér og úr augum hans skein lífgefandi kraftur. Hann tuldraði með sjálfum sér að hann ætti ekki skilið að vera félagi meistarans enda ekki guðshúsum hæfur. En þessi augu meistarans kveiktu öll ljós í skuggsýnum sálarfylgsnum hans.