Guðleg skilríki

Guðspjallið lesið og síðan hundrað orða hugleiðingin

Ég bið fyrir þeim. Ég bið ekki fyrir heiminum heldur fyrir þeim sem þú hefur gefið mér því að þeir eru þínir og allt mitt er þitt og þitt er mitt. Í þeim er ég dýrlegur orðinn. Ég er ekki lengur í heiminum. Þeir eru í heiminum en ég kem til þín. Heilagi faðir, varðveit þá í þínu nafni, því nafni sem þú hefur gefið mér, svo að þeir verði eitt eins og við. Meðan ég var hjá þeim varðveitti ég þá í nafni þínu sem þú hefur gefið mér, og gætti þeirra og enginn þeirra glataðist nema sonur glötunarinnar svo að ritningin rættist. Nú kem ég til þín. Þetta tala ég í heiminum til þess að þeir eigi í sjálfum sér fögnuð minn fullkominn. Ég hef gefið þeim orð þitt og heimurinn hataði þá af því að þeir eru ekki af heiminum, eins og ég er ekki af heiminum. Ég bið ekki að þú takir þá úr heiminum heldur að þú varðveitir þá frá hinu illa. Þeir eru ekki af heiminum, eins og ég er ekki af heiminum. Helga þá í sannleikanum. Þitt orð er sannleikur.

Jóhannesarguðspjall 17.9-17

Daglega skynjaði hann barn heimsins í sjálfum sér sem hafði guðleg skilríki fyrir því að meistarinn frá Nasaret væri fararstjórinn. Samgöngukerfi heimsins var völundarhús og hann var villugjarn en meistarinn gafst aldrei upp á honum. Sjálfur vissi hann að hversu tæpt sem teflt væri á ferðalaginu yrði alltaf sneitt hjá glötuninni. Logandi sárt samviskubit fylgdi honum um stjórnmálavettvanginn þegar hann ögraði sjálfum sér og meistaranum. En hann var barn heimsins og týndi stundum guðlegu skilríkjunum sínum sem varðveittu hann frá öllu illu. Þegar hann þaulleitaði í hugarfylgsnum sínum skaut upp orðinu sem meistarinn hafði gefið honum og hamingjuleiðin blasti við.