Ísskápshurðin

Guðspjallið lesið og síðan hundrað orða hugleiðingin

Ef þér elskið mig munuð þér halda boðorð mín. Ég mun biðja föðurinn og hann mun gefa yður annan hjálpara sem verður hjá yður að eilífu, anda sannleikans. Heimurinn getur ekki tekið á móti honum því hann sér hann ekki né þekkir. Þér þekkið hann því hann er hjá yður og verður í yður. Ekki mun ég skilja yður eftir munaðarlaus. Ég kem til yðar. Innan skamms mun heimurinn ekki sjá mig framar. Þér munuð sjá mig því ég lifi og þér munuð lifa. Á þeim degi munuð þér skilja að ég er í föður mínum og þér í mér og ég í yður. Sá sem hefur boðorð mín og heldur þau er sá sem elskar mig. En þann sem elskar mig mun faðir minn elska og ég mun elska hann og birta honum hver ég er.“

Jóhannesarguðspjall 14.15-21

Auðvitað var hann stuðningsmaður meistarans frá Nasaret. Það vissu allir. En hann var ekki með guðsorð á vörum alla daga heldur trúði á sinn hátt. Helst vildi hann nú sitja einn úti í náttúrunni og finna andann eilífa umvefja sig í sköpunarverkinu. Meistarinn hafði mælt með ákveðinni lífsleið og dregið hana upp í stórum dráttum. Frábært lífsplan og hann setti það á ísskápshurðina sér til minnis. Meistarinn lifði og hafði sagt honum að hann myndi lifa. Hann var ekki munaðarlaus þó á ýmsu gengi en skilaboð frá meistaranum beindu honum aftur á lífsleiðina þegar hann týndi henni í andleysi sínu.