Síðdegissjérrí í sandinum

Guðspjallið lesið og síðan hundrað orða hugleiðingin

Snemma morguns kom hann aftur í helgidóminn og allt fólkið kom til hans en hann settist og tók að kenna því. Farísear og fræðimenn koma með konu, staðna að hórdómi, létu hana standa mitt á meðal þeirra og sögðu við Jesú: „Meistari, kona þessi var staðin að verki þar sem hún var að drýgja hór. Móse bauð okkur í lögmálinu að grýta slíkar konur. Hvað segir þú nú?“ Þetta sögðu þeir til að reyna hann svo þeir hefðu eitthvað að ákæra hann fyrir. En Jesús laut niður og skrifaði með fingrinum á jörðina. Og þegar þeir héldu áfram að spyrja hann rétti hann sig upp og sagði við þá: „Sá ykkar sem syndlaus er kasti fyrstur steini á hana.“ Og aftur laut hann niður og skrifaði á jörðina. Þegar þeir heyrðu þetta fóru þeir burt, einn af öðrum, öldungarnir fyrstir. Jesús var einn eftir og konan stóð í sömu sporum. Hann rétti sig upp og sagði við hana: „Kona, hvað varð af þeim? Sakfelldi enginn þig?“ En hún sagði: „Enginn, Drottinn.“ Jesús mælti: „Ég sakfelli þig ekki heldur. Far þú. Syndga ekki framar.“

Jóhannesarguðspjall 8.2-11

Hún sagðist alltaf vera hrifin af því þegar meistarinn frá Nasaret stakk kirfilega upp í þessa fúlu kalla sem ætluðu að leiða hann í gildru. Þeir hunskuðust burt lúpulegir á svip. Hver kannast svo sem ekki við skuggahliðar sínar? Hún velti oft fyrir sér hvað meistarinn hefði skrifað í sandinn. Sennilega fengi hún aldrei að vita það. Einu sinni á ári bauð hún vinkonum sínum í síðdegissjérrí og þær hripuðu á miða það sem þeim datt í hug að meistarinn hefði skrifað í sandinn. Svo ræddu þær hispurslaust tillögur sínar yfir sjérrístaupi og heimabakaðri möndluköku – frjálsar eins og konan nafnlausa.